viernes, 7 de agosto de 2015

Papel Mármore

A técnica consiste en reproducir debuxos facendo flotar as cores en suspensión sobre unha disolución acuosa.

Os papeis mármore máis antigos pertencen o país Nipón coa súa técnica suminagashi, tinta negra que flota, datados no 1118, aínda que os comezos seguro foron moito mais antigos.

O principal uso destes papeis consistía en fondos para caligrafías. Co paso dos anos o uso foise ampliando como decoración de paredes para a cerimonia do té, como gardas e cubertas de libros, cerámica, en telas de seda para a elaboración de kimonos...

Esta técnica é coñecida polo resto do mundo no 1881 por mediación da II Exposición Industrial do Xapón.


En Asía central inícianse cambios sobre a técnica milenaria, aumentado o espesor do auga. O nome que recibe esta disciplina en Turquía é Ebrû, a obra mais antiga data do 1608. Turquía é responsable de amosar a Europa está arte comezando a ser moi apreciada.

O papel mármore chega a Europa a partir da segunda metade do século XVI, nos seus inicios é un artigo
escaso e caro. Os países que iniciaron a actividade foron Francia, Alemaña, Holanda, Inglaterra, Italia; España destacou pola seu estilo denominado pregado español.

Coa Revolución Francesa comeza o declive, as grandes factorías manufacturan falsos mármores e os artesáns do gremio terán que abaratar os custos, diminuíndo a súa esplendor.

Hoxe en día seguen existindo artesáns moi recoñecidos na elaboración do papel mármore, para a súa utilización na encadernación clásica e como modo de representación plástica para moitos artistas.

Dende a biblioteca quixemos facer unha pequena homenaxe, a esta arte coa axuda de Xiomara, Carla, Natalia, Raquel, Anxo, Alba, Pablo, Lucía, Violeta, Teo, Lara, Iria, Irene, Emmanuella e Breixo, e durante dous días constatamos a maxia da pintura flotante.


sábado, 18 de julio de 2015

Fotogramas por segundo, Xosé Holgado


Dende o pasado 15 de xullo, podedes gozar na biblioteca coa exposición F.P.S. (Fotogramas por Segundo), de Xosé Holgado, unha serie fotográfica que homenaxea á sétima arte cun traballo baseado na reconstrución dos fotogramas dalgunhas das películas máis representativas da historia do cine. E para completar a mostra, ofrecémosvos unha escolma dos mellores libros de cine da nosa colección, cos que vos poderedes mergullar nos segredos que se agochan tras a gran pantalla.

Voltando ás imaxes de Xosé Holgado, o protagonismo do proceso recae na iluminación, que se integra á perfección con todos os elementos da posta en escena (maquillaxe, peiteado, atrezzo) para dotar ás imaxes da atmosfera das películas que as inspiran: unha selección de filmes dos máis diversos xéneros e épocas, pero cuxos fotogramas se teñen gravado xa para sempre nas nosas retinas.

Se facemos un percorrido cronolóxico polas mesmas non temos máis remedio que comezar co temible Nosferatu, eine Symphonie des Grauens, de F.W. Murnau (1922), obra clave do expresionismo alemán que nos presenta esta terrofífica figura esquelética, de dentes e uñas afiadas. Trátase dunha interpretación libre do Drácula de Bram Stocker(1897), a quen Murnau cambiou o nome para evitar ter que pagar os dereitos de autor...

Non temos que andar moitos anos no tempo para atoparnos coa surrealisa Un chien andalou (1929), de Luis Buñuel, na que participou Salvador Dalí. Unha verdadeira obra de arte e ensaio de 17 minutos que naceu da confluencia dun soño de Buñuel (o do ollo diseccionado por unnha navalla) con outro de Dalí (o da man e as formigas). O nome da película foi escollido por non ter ningunha relación cos temas tratados na mesma, algo moi en consonancia co Surrealismo no que se enmarca.

Se avanzamos ata os anos 60 atopámonos coa inquietante Psycho (1960), do mestre do terror e o suspense Alfred Hitchcock. Baséase na novela homónima de 1959 escrita por Robert Bloch, que á súa vez foi inspirada polos crimes de Ed Gein, asasino en serie de Wisconsin. Trátase de todo un clásico da historia do cine, unha das mellores películas do seu director, tan popular que ten sido versionada - e parodiada - en infinidade de ocasións. E é que Marion Crane e Norman Bates forman xa parte do noso imaxinario colectivo!

Un ano máis tarde estreábase Breakfast at Tiffany's (1961), de Blake Edwards, coa grandísima Audrey Hepburn no papel de Holly Golightly, unha guapa neoiorquina de vida fácil e extravagante. Trátase de novo dunha adaptación, esta vez bastante libre, dunha novela co mesmo título escrita por Truman Capote. Ao igual que a imaxe elegante de Hepburn é xa un icono da cultura moderna, a música de Henry Mancini e a canción Moon River forman parte tamén da banda sonora das vidas de moitos de nós.

Xa nos 70, atopámonos coa película Cabaret (1972) de Bob Fosse, coa magnífica interpretación de Liza Minelli, que se ten convertido nun dos mellores musicais da historia, cando parecía que este xénero estaba xa desaparecido. Como nos casos anteriores, a literatura está nas orixes da película, xa que se basea nun musical de Broadway que á vez se inspira na novela Goodbye to Berlin de Christopher Isherwood (1939). Imborrable a imaxe de Sally Bowles (Liza Minelli) cantándonos aquilo de "Life is a cabaret, old chum! Come to the cabaret!".

Chegamos á década dos 80 da man doutra desas pelis que te deixa os pelos de punta: The shining (1980) de Stanley Kubrick. Quen non recorda ese inquietante paseo en triciclo polos pasillos do hotel Overlook ou a terrible mirada de Jack Torrance (Jack Nicholson)? Baseada na novela do bestseller do xénero de terror Stephen King, este non quedou moi satisfeito co resultado da película, pois introducía cambios substanciais con respecto ao libro. Pola súa parte Kubrick modificou tamén en varias ocasións a montaxe final da cinta, suprimindo varias escenas que ofrecían novas miradas sobre o acontecido no hotel.

A nosa seguinte parada é Basic Instinct (1992), de Paul Verhoeven, todo un taquillazo mundial que mesturaba a intriga detestivesca (había que resolver un asasinato) con grandes doses de sexo. A película escandalizou aos sectores máis puritanos a comezos dos 90 polas súas escenas subidas de tono... E é que o director tivo que cortar a montaxe en innumerables ocasións para que a película non fose clasificada como pornográfica. Nunca un punzón de xeo e un cruce de pernas deron tanto que falar!

A finais desta década dos 90, un filme revolucionou a ciencia ficción pola súa acción trepidante, o seu orixinal guión e uns efectos especiais revolucionarios. Non podemos estar falando doutra peli que non sexa The Matrix (1999), dos irmáns Wachowski, que xunto con The Matrix Reloaded e The Matrix Revolutions forman unha triloxía de culto para calquera amante do xénero. Despois de Matrix, os déjà vu son máis inquietantes que nunca...

Nese mesmo ano estreábase tamén American Beauty (1999), opera prima do director teatral Sam Mendes que nos ofrece unha mordaz crítica do estilo de vida norteamericano, porque que ter a típica familia ideal e vivir nun estupendo barrio residencial non é tan marabilloso como parece... Na película aparecen constantemente alusións ás rosas como elemento simbólico: son cultivadas de forma obsesiva por Carolyn (Annette Bening), Lester (kevin Spacey) fantasea con elas cada vez que pensa en Jane (Mena Suvari), decoran o comedor familiar... precisamente a "American Beauty" é unha variedade de rosa cultivada artificialmente para ter unha apariencia perfecta, e para conseguilo hai que sacrificar en moitas ocasións xermolos que medran ao seu redor: toda unha metáfora da sociedade americana que satiriza a película.

Estreamos o século XXI con Le fabuleux destin d'Amélie Poulain (2001), de Jean-Pierre Jeune, unha fermosísima historia, case como un conto, no que a protagonista decide que o seu obxectivo na vida vai ser mellorar a vida dos demais. Cunha estética deliciosa, uns escenarios fabulosos (Monmartre) e un argumento cheo de dozura, esta película foi ata 2012 o filme francés máis taquillero da historia.

E rematamos este percorrido con Sin City (2005), de Robert Rodríguez, Quentin Tarantino e Frank Miller, baseada nos cómics deste último:  a película recrea á perfección a estética, a atmosfera opriminte e violenta e o ritmo narrativo creados por Miller, case parece que as viñetas cobrasen vida... Acción e cine negro en estado puro!

Consulta todas as imaxes no álbum Xosé Holgado. Fotogramas por segundo


viernes, 10 de julio de 2015

A robótica educativa. O uso de novas tecnoloxías dentro do ensino

Esta semana levamos a cabo na biblioteca un obradoiro de robótica, que consistiu na construción e programación de pequenos autómatas de Lego Robotix, que ao conectalos a un ordenador eran quen de realizar pequenas accións.

A raíz desta interesantísima experiencia, na que comprobamos a habilidade das xeracións máis novas no manexo destas tecnoloxías, gustaríanos reflexionar sobre o papel deste tipo de iniciativas no ensino formal.

Actualmente, as novas tecnoloxías xogan un papel importante no proceso de ensino-aprendizaxe, con novos modelos educativos que fomentan, por exemplo, a promoción da creatividade mediante o uso da robótica. Así, a chamada robótica educativa, ou robótica pedagóxica, é unha actividade transdisciplinar que de forma paralela aos métodos xa establecidos, dende a perspectiva instrumental e mediante o desenvolvemento de sistemas robóticos con fins didácticos, favorece a aprendizaxe colaborativa non só de áreas específicas de coñecemento, senón que tamén axudan a desenvolver habibilidades e competencias no alumnado.

Se ben é certo dentro dos actuais currículos escolares, especialmente de secundaria, aparecen contemplados xa contidos relacionados coa robótica, sobre todo da man das materias de tecnoloxía e informática, cando falamos de robótica educativa non só nos referimos á robótica como obxecto ou medio de aprendizaxe, senón que a entendemos como unha ferramenta de apoio á aprendizaxe, tal e como apunta Koldo Olaskoaga en Lrobotikas. É dicir, non se trata de centrarse exclusivamente na construción e programación dun robot, senón que este tipo de actividade facilita a aprendizaxe por indagación e experimentación de conceptos fundamentais de física, electricidade, electrónica, bioloxía... Bioloxía? estaredes a preguntarvos. Pois si, a partir dun robot podemos por exemplo facer comparativas ente un sensor e os sentidos do corpo humano, entre un mecanismo e un músculo, etc. E isto é só un exemplo das moitas posibilidades e recursos educativos que nos poden ofrecer este tipo de iniciativas.

Pero é que ademais de estimular o interese polas ciencias e a investigación, a robótica educativa favorece tamén o desenvolvemento de habilidades e competencias nos alumnos: poténciase a súa creatividade e imaxinación, a responsabilidade, a autoestima (equivocarse é parte do proceso) ou a proactividade, fomentando así mesmo a cooperación, o traballo en equipo e a toma de decisións de forma conxunta.

Todos estes aspectos puidemos traballalos durante esta semana a pequena escala, e podemos afirmar que os resultados foron magníficos. Podedes xuzgalo cos vosos propios ollos no álbum de fotos do obradoiro de robótica.

sábado, 4 de julio de 2015

Feira do Libro 2015



 
Un ano máis coa chegada do verán chega de novo á cidade a Feira do Libro. Unha gran oportunidade para coñecer as novidades editoriais, atoparse cos nosos autores preferidos, escoitalos ou levarnos a casa un libro asinado por eles e tamén, como non, para falar cos nosos libreiros que nos aconsellen novas lecturas para gozar nas vacacións.


Ledicia Costas foi a encargada de dar o pregón desta Feira, nel fixo un fermoso paseo polo Vigo da súa infancia e o Vigo actual, unha cidade chea de letras, ata nas paredes, na que viven entre as súas rúas grandes dos escritores galegos actuais e tamén grandes editoriais. Tamén fixo mención ao traballo das bibliotecas. Unhas fermosas palabras que podedes ler aquí, no blog de Xerais.

Este ano as dúas bibliotecas públicas de Vigo tamén de novo presentes, e como comentou Patiño, o presindente dos libreiros, formamos parte xunto coas librarías do proxecto de "achegar o libro ao lector".  A caseta da Biblioteca Nodal Juan Campañel é a primeira pegada á carpa de actividades, e a nosa caseta é a última, a nº 15.

Nesta edición temos unha caseta con moito colorido, onde quixemos homenaxear as obras que máis se prestaron este ano e tamén amosar algunhas das novidades que chegaron á biblioteca.

E este é Juan, o noso compañeiro que estará na caseta descubrindo a todo o público que se achegue os segredos da biblioteca, os nosos fondos, os servicios que ofrecemos e tamén presentando as actividades que realizamos neste verán.


Lembrámosvos aos máis despistados que este ano a Feira mudou de ubicación e que agora se atopa na Rúa Progreso, detrás do MARCO, e que está aberta todos os días dende o 3 ata o 12 de xullo de 11.00 a 14.00 (sábados e domingos ata ás 14.30h) en horario de maña e de 17.30 a 22.00h pola tarde. Ademais a Feira conta cun programa de actividades moi completo para todas as idades que podedes ver aquí .


 


viernes, 26 de junio de 2015

Club de lectura. Tierras de cristal, de Alessandro Baricco

A semana pasada puxemos fin por este curso ao Club de lectura, que mes a mes foi analizando e compartindo unha variada selección de textos literarios. Despedímonos ata outubro coa novela de Alessandro Baricco Tierras de Cristal, galardoada co Premio Selezione Campiello e o Prix Médicis Étranger.

Para os que aínda non o coñezan, Alessandro Baricco (Turín, 1958) é un novelista, dramaturgo e xornalista italiano. Tierras de cristal (1991) foi a súa primeira novela, pero sería Seda (1996) a obra que o lanzaría á fama ao convertirse nun fenómeno literario a nivel mundial, traducido a 17 idiomas e que se ten convertido nun imprescindible da literatura contemporánea. Ademais da súa faceta como escritor, presentou varios programas de televisión adicados á literatura, como L'amore è un dardo e Pickwick, do que tamén era director e no que se trataba tanto a lectura como a escritura. Tras o seu paso por televisión, fundou en Turín a escola de técnicas de escritura "Holden", cuxo nome é unha homenaxe ao protagonista de El guardián entre el centeno de J. D. Salinger, de quen Baricco se confesa admirador.

Deixámosvos agora as reflexións de Marila Ruiz, coordinadora do club:
Leer a Baricco es para mí un gran placer en sentido literal: es completamente placentero. Todos mis sentidos se afinan con un uso bellísimo de las palabras  y este adjetivo después de leer a Baricco no ha vuelto para mí a significar lo mismo.  Mi Baricco preferido es el de El pianista en el océano o Seda, novelas muy muy cortitas, y cada vez que me asomo a Tierras de cristal creo ver al aún tiernecito escritor Baricco encaminándose fascinado hacia estas novelas: es un Baricco más intelectual y mucho más arrogante, pero ya prendado del misterio de vivir y comprometido de una manera consciente con la absurda idea de poder llegar a expresarlo.
En cuanto a las opiniones del grupo del Club de lectura, una vez más ha habido gustos y disgustos. En lo que se refiere a los disgustos, el texto no ha suscitado interés o bien el interés no se ha mantenido a lo largo de la lectura. Razones: resultaba confuso y la gente se perdía o los personajes eran inverosímiles y todo resultaba distante. En cuanto a los gustos, se destacó la belleza y sencillez de sus frases para expresar ideas muy complejas, el estilo cuidadísimo en todos los niveles de lectura y los maravillosos símbolos que van poblando todo el texto encarnados en objetos, acciones o personajes…
Para mí hoy este libro es un placer. Si desease ser escritora sería un magnífico taller de escritura. Y si ya fuese escritora entonces no podría leerlo.
Marila Ruiz

miércoles, 24 de junio de 2015

Caderno de bitácora. Semana 25 (2015): do 15 ao 21 de xuño

A semana pasada despedimos definitivamente a primavera (quen diría que non estabamos en pleno mes de agosto!) e con ela tamén as últimas actividades do curso escolar.

Comezamos a semana coa visita dos nenos e nenas da EI Rúa Aragón, que se achegaron á biblioteca para  gozar con algúns dos nosos contos preferidos! Cantamos e contamos historias novas e tradicionais coas que o pasamos xenial, e ata fixemos un mural co conto de Garavanciño. 
Pero ademais, aprenderon como están organizados os libros para os cativos de menos de 5 anos:  descubriron que poden mergullarse eles soíños nas páxinas dos Contos para Contar, Libros para ver, Libros con Sorpresa, Libros con música ou libros de O mundo que me rodea... e despois deixalos outra vez no seu caixón! Temos unha boa canteira de futuros bibliotecarios ;)


O xoves pola tarde os participantes do club de lectura tiveron tamén a súa última reunión: remataron o curso coa lectura de Tierras de Cristal, do italiano Alessandro Baricco, sobre o que publicaremos un post nos próximos días. Resultou como todos os anos unha experiencia moi enriquecedora a de compartir reflexións e puntos de vista sobra as lecturas propostas, e cónstanos que as reunións da biblioteca teñen a súa continuación despois nas terraciñas da zona!! Non queremos deixar de agradecer a Marila Ruiz a súa labor como coordinadora nin por suposto esquecernos das persoas que participan no mesmo e que colaboran con nós en todas aquelas iniciativas que lles propoñemos... Bravo!


Chegado o venres, un grupo do IES Castelao celebrou o fin de curso visitando a biblioteca: coñeceron o espazo e os servizos que ofrecemos, e aprenderon a facer buscas de información utilizando o catálogo en liña da biblioteca.


E como guinda á semana, despedímonos tamén de Bea Campos e Davide González, e dos seus Entre Arrolos e contiños. Unha sesión como sempre estupenda na que gozamos cos Versos vegetales de Antonio Rubio, o baño do oso Chispa, o gran Polo Pepe ou a Ratiña Fachendosa... e coas fantásticas cancións e melodías coas que amenizamos esta fantástica tarde de contos! Galería de imaxes
 
Ata a  próxima!!

sábado, 20 de junio de 2015

Parellas de baile. Libros con música para toda a familia

Mañá celébrase o Día Europeo da Música e por iso ao longo deste mes de xuño organizamos na biblioteca a mostra bibliográfica Parellas de baile, na que vos ofrecemos unha escolma de libros con música cos que amenizar os moitos momentos de ocio que imos ter neste verán a puntiño de comezar... Na casa ou no coche, á hora da merenda ou antes de durmir, calquera lugar e momento son bos para cantar e sacar a relucir a nosa parte máis bailonga!!

A música é unha ferramenta estupenda para fomentar xa nos máis pequenos o seu desenvolvemento intelectual, auditivo, sensorial, da fala e motriz. Dálles seguridade e confianza, axúdaos a aprender e concentrarse, estimula a súa expresión corporal... pero é que por riba a música lles encanta!! Unha canción, unha melodía, ofrécenos a excusa ideal para pasar cos nosos cativos un estupendo momento de lecer no que estreitar os nosos lazos afectivos e sobre todo xogar e divertirnos xuntos:  a musicalidade, a repetición de termos, os movementos rítmicos... son especialmente agradables para os cativos.

Neste sentido, a cultura popular e as cancións tradicionais posúen unha serie de valores innatos, xa que motivan e estimulan a súa creatividade, orixinalidade e espontaneidade. Ao fin e ao cabo estas cacións están íntimamente relacionadas co xogo infantil (cancións de roda, pandas, retaílas....). Por outro lado, tamén a chamada música culta (a clásica, por exemplo) é unha boa aliada para o desenvolvemento da súa sensibilidade, e hoxe en día son moitos os xoguetes e recursos que podemos atopar nos que se fai uso deste tipo de ritmos e melodías.

Na mostra Parellas de baile podedes atopar unha escolma de distintos materiais cos que traballar todos estes aspectos: hai libros que ofrecen indicacións e xogos cos que acompañar as cancións, outros aos que lles podedes inventar vós a música, podedes atopar versións cantadas de grandes poetas da literatura, gozar coas mellores óperas, aprendelo todo sobre a historia da música ou simplemente disfrutar do pracer de escoitar boas cancións...

Parellas de baile. Lista de recursos